Wietze de Vries.nl

Vrijdag 28 juli, ik neem afscheid van familie Pena en neem een taxi naar het vliegveld.Op het vliegveld staan Havana Club en onze Heineken broederlijk naast elkaar, en zo hoort het ook.

We vliegen via Jamaica waar we de rest van de passagiers richting Schiphol gaan ophalen. Ik krijg een stevige Jamaicaanse dame naast me zitten en ik moet toch wel erg met haar lachen. Ze vliegt voor het eerst en gaat haar familie in Oostenrijk bezoeken. Als we weer door veel turbulentie vliegen dankt ze echt dat het met haar is afgelopen. Maar gelukkig komt alles goed.

4 Weken vakantie is lang en helemaal in je eentje. Ik verlang naar Holanda, naar mijn kinderen, familie en vrienden.

Volgend jaar ga ik in Nederland op vakantie!

[Show as slideshow]

Dinsdag 25 juli, ik neem afscheid van de strandwachten, check uit het hotel, en neem de Viazul naar Havana. Morgen is het 26 juli en dat is een nationale feestdag. En dat feest wil ik beleven in Havana.Het blijkt de meest saaie dag van allen te worden. Alle Cubanen hebben vrij maar geen geld om een feest te bouwen. Gelukkig is er ‘s avonds een groot gratis optreden bij Casa de las Americas.

De laatste dagen bezoek ik mijn favoriete plekken, de Malecon, San Lazaro, de Universiteit, CalleJon de Hamel, Plaza Don Quichot (ik heb iets met die man) en het restaurant daar tegenover waar bijna iedere dag dezelfde band speelt. Ik kan de dwarsfluit in mijn appartement horen.

Ja, ik zit weer in hetzelfde appartement als in de 2e week.

De hele familie was blij verrast me te zien. Ik kijk uit over de ijssalon Coppelia. Ik ken nu het geheim. Een bolletje ijs kost 0,5 Cubaanse Pesos. Dat betekent dat je voor 1 dollar zo’n 48 bolletjes ijs kunt eten. Sommige Cubanen nuttigen hun avondmaal bij Coppelia voor die reden.

[Show as slideshow]

Vrijdag 21 juli, na een busreis van 4,5 uur kom ik om 11 pm aan op het station van Varadero. Binnen word me direct een Casa Particulara aangeboden. En natuurlijk ga ik daar op in, er zijn immers geen casas in Varadero; die zijn hier verboden. Foute boel dit bed loopt met me weg van de huismijt. Nou ja, hou er in ieder geval een mooi verhaal aan over.De volgende dag zoek ik direct een hotel en vind dit ook. Naast 2 andere Nederlanders ben ik de enige buitenlander in het hotel. Het zit stampvol met Cubanen. Ja, deze Cubanen hebben hun vakantie aantoonbaar verdiend of gekregen van de staat.

Varadero heeft inderdaad een fantastisch strand, en daar draait het hier allemaal om. Snorkelen, met een catamaran 1,5 km de zee op varen naar een prachtig rif vol met koraal en allerlei gekleurde vissen, het paradijs.

De strandwachten zijn de mensen waar ik dagelijks mee omga. Aardige gasten die een leuke baan hebben maar weinig verdienen. Met 1 van hun ben ik de zee op geweest, van hun huur ik de strandstoel en de snorkel. Zij plukken cocosnoten uit de palmen en samen drinken we.

[Show as slideshow]

Woensdag 19 juli, op naar Cienfuegos met de Viazul.In Trinidad heb ik al geregeld dat ik word opgehaald vanaf het station in Cienfuegos. Dit scheelt veel tijd.

Cienfuegos is een provinciestad. Ik vind de mensen niet echt prettig. Desondanks heb ik wel een aantal leuke ontmoetingen en kom ik hier het meeste te weten over hoe de dingen werken in Cuba.

Mijn medebewoonster in de Casa Particulara is een Spaanse. Zij komt net van Playa Giron en weet me helemaal enthousiast te maken met haar verhalen over de mooie natuur. Dat wil ik ook, dan maar weer onder de mosquitobulten.

Vrijdags wil ik toch naar Playa Giron zien te komen, maar dat loopt uit op een fiasco; mijn slechtste dag van de vakantie. De 1e dag dat ik boos ben.

Op het station heb ik alle kastjes en muren gezien. Uiteindelijk wil ik gewoon weg en koop een kaartje voor de bus waarin nog plek is. Dit blijkt de bus naar Varadero te zijn. Dan heeft de bus panne en is het weer wachten geblazen. Gelukkig ontmoet ik Saskia en haar Duits/Franse vriendin. 2 Lachebekken die dezelfde kant opgaan en waarmee het gezellig kletsen is.

[Show as slideshow]

Zondag 16 juli, na een goede week Havana is het tijd verder te trekken, op naar Trinidad met de Viazul. Dat is de luxe busdienst voor toeristen met airco en als het meezit een film op tv.Op het plein in Trinidad word ik bestormt door wel 30 mensen die allen hun kamer aanbieden, gekkenhuis. Trinidad is een oud stadje dat ze helemaal in de oude stijl aan het restaureren zijn. Het is groter dan Vinales en daarom is hier ook meer te doen.

Ook het strand is hier dichter bij, heerlijk. Zwemmen in de Caribische zee is heerlijk. Het water is erg warm en er is bijna geen golfslag.

Overdag veel zien, ‘s avonds genieten van de muziek en dans bij de Casa de la Musica. Hier spreek ik vele andere toeristen uit allerlei landen, leuk. Iedere dag is hier een andere band en show.

Ga je nog naar Trinidad, bezoek dan het strand, het museum vanwege het uitzicht, de vele kunstgalerieen en vergeet hier niet naar de discotheek La Cueva te gaan.

Na 3 dagen vind ik het tijd verder te trekken naar een iets grotere stad, op naar Cienfuegos.

[Show as slideshow]

Zondag 9 juli, na een onverwachte, maar gezellige rit door de binnenlanden van Cuba met Olfa en Annika komen we in Havana. Ik stap uit op La Rampa en neem afscheid. On my own again.Toevallig kom ik in contact met Carlos Pena. Hij heeft een appartement te huur met uitzicht op de ijssalon Coppelia, de bioscoop en een drukke kruising. Ik neem het en ben zo blij als een kind. Eindelijk weer een beetje vrijheid.

Deze week ga ik veel van de stad zien, neem ik een cursus Spaans bij Medardo, ga ik zelf koken en wil ik het Cubaanse systeem leren kennen. Mijn buurman is Gabriel, een Portugees. Hij wijst me een beetje de weg. En af en toe gaan we samen met zijn auto op pad, o.a. naar Playa Santa Maria del Mar.

[Show as slideshow]

Woensdag 5 juli, in de bus naar Vinales, onderweg stoppen we nog bij een sigarenfabriek. Leuk om even wat foto’s te maken. De directeur zegt alle camera’s weg te doen. Er mogen geen foto’s in de fabriek gemaakt worden ter bescherming van het productie proces! Wie is hier nu gek?Vinales is een lieflijk, koloniaal dorp. De mensen zijn niet opdringerig en erg vriendelijk. Met iedereen kun je een praatje maken zonder dat het geld kost.

Met een gids beklim ik een mogota, met een busje ga ik langs alle bezienswaardigheden, ik wandel veel en ga ‘s avonds naar de Casa de la Musica.

Met mijn buren Annika en Olaf is het zaterdagavond lachen. Ze komen uit de “kei” omgeving van Nederland en vinden Cuba keigaaf.

[Show as slideshow]

Het is nog steeds zondag 2 juli, 11 pm Cubaanse tijd. Het is hier 6 uur terug in de tijd. Machtig. Wat voel ik me goed, ondanks de vermoeidheid.

Zie veel historische gebouwen, oude auto’s (ja echt, ze rijden ook nog) en ontmoet leuke mensen. In het hotel, wat tegenover de universiteit zit, ontmoet ik veel studenten uit Venezuela en Mexico.

Ik word een aantal keren goed geflest door zogenaamde amigo’s en amiga’s, vooral de 1e dag. Ze zeggen allemaal: Hola amigo, ¿como estas? ¿Que pais? ¿Cuándo tu llegado en Cuba? ¿Cómo te llamas? ¿Nosotros qué beberá?

En als je dat dan gaat doen mag jij de rekening betalen. Niet alleen voor de drankjes, maar ze zijn ook nog eens 1 dollar per stuk duurder; provisie voor de amigo of amiga is.

Hier is zoveel te zien en te ontdekken, maar de mensen zijn me te opdringerig en ik kan het nog niet allemaal zo snel volgen. Woensdag 5 juli vertrek ik in alle vroegte met de bus naar Vinales. Eerst maar eens even acclimatiseren.

[Show as slideshow]

Het is zondag 2 juli 2006. Ik heb toch wel een beetje de kriebels moet ik toegeven, het gaat nu wel echt gebeuren. Een maand alleen op reis door Cuba.Deze dag bouwt zich echt op. Om 7:43 neem ik in alle rust de trein op het station van Haren en arriveer om kwart over 11 op Schiphol in een enorme drukte. Anderhalf uur later dan gepland kunnen we inchecken en vertrekken. Het is een vlucht van 10 uur. Ik praat veel met een Zweed, die zijn lief gaat opzoeken.

Na 10 uur vliegen landen we op het vliegveld van Havana genaamd Jose Marti. Daar sta ik drie uur in de rij voor de paspoortcontrole en zoek ik 1,5 uur naar mijn bagage. Uiteindelijk vind ik mijn bagage, die gooien ze hier in een hoek van de hal op een grote stapel.

Heel logisch natuurlijk, omdat de paspoortcheck zo lang duurt en ze de transportbanden weer nodig hebben voor het volgende vliegtuig, gooien ze alles in een hoek.

Eenmaal buiten wordt er een taxi voor me geroepen die me in een half uur naar het hotel brengt. Onderweg staan allemaal mensen langs de weg te liften. Ésta es Cuba!

[Show as slideshow]

Het is zondag 2 juli 2006. Ik heb toch wel een beetje de kriebels moet ik toegeven, het gaat nu wel echt gebeuren. Een maand alleen op reis door Cuba.Deze dag bouwt zich echt op. Om 7:43 neem ik in alle rust de trein op het station van Haren en arriveer om kwart over 11 op Schiphol in een enorme drukte. Anderhalf uur later dan gepland kunnen we inchecken en vertrekken. Het is een vlucht van 10 uur. Ik praat veel met een Zweed, die zijn lief gaat opzoeken. Na 10 uur vliegen landen we op het vliegveld van Havana genaamd Jose Marti. Daar sta ik drie uur in de rij voor de paspoortcontrole en zoek ik 1,5 uur naar mijn bagage. Uiteindelijk vind ik mijn bagage, die gooien ze hier in een hoek van de hal op een grote stapel.

Heel logisch natuurlijk, omdat de paspoortcheck zo lang duurt en ze de transportbanden weer nodig hebben voor het volgende vliegtuig, gooien ze alles in een hoek. Eenmaal buiten wordt er een taxi voor me geroepen die me in een half uur naar het hotel brengt. Onderweg staan allemaal mensen langs de weg te liften. Ésta es Cuba!