Wietze de Vries.nl

Wat een lekker bed; we komen er bijna niet meer uit. Nou ja, bene there, done that. Opstaan en wegwezen. Overal nog even een laatste blik op, de auto laten halen (ja, laten halen) de route checken instappen en wegwezen.

Kobie flmt onderweg als we over de strip rijden. De filmjes volgen nog wel eens, want we hebben er veel meer. Onderweg komen brandweer en politie ons voorbij en zien we een dikke brand bij fantasy island; vast iets te veel fantasie gehad.

Al snel ligt het centrum van Las Vegas achter ons en stoppen we in een suburb voor benzine, water en eten v oor onderweg door een van de heetste gebieden op aarde. Deze dag wordt ik niet blij van de saaie rechte wegen en de trage maximum snelheid. Gelukkig is er weining politie onderweg ;-)

Dead valley is erg indrukwekkend. Ook weer een erg divers landschap met zoutmeren, veelkleurige waaronder groene rotsen, cactussen en zandduinen, dips in the road en de hoogste temperatuur van 121 fahrenheit (omgerekend 49,4 graden celsius), gemeten door onze auto. En een fantastische lucht erboven. De airco maakt trouwens ook een rammelend geluid. We stoppen bij het plaatsje Badwater dat het laagste punt van de USA is.

Hierna doen we de scenic drive met allemaal dips in the road. Erg leuk, net of je in een kermisattractie zit. met kriebels in de maag en zo. We gaan verder naar Lone Pine, een gehucht na Dead Valley.  Hier brengen we de nacht door.

[Show as slideshow]

Na een heerlijk en uitgebreid ontbijt, het beste tot dan toe, bij Parry’s filmen we nog wat en pakken onze spullen, stappen in de auto en weg zijn we weer. Op naar Pipe Spring National Monument. Een plek waar nog veel van het oude westen te zien is.

Enkele woonhuizen, een corral, Longhorns, horses, en de slaapplaatsen (houten tipi’s)  van de eerste bewoners, de indianen. Hier wordt het verhaal verteld van hoe de Mormonen het beheer over het water van de Indianen hebben overgenomen en ze daarna hebben uitgemoord tot er nog een paar honderd van ze over waren zodat ze geen weerstand tegen de overheersing van de blanken boden. We houden er allebei een slecht gevoel aan over.

Op naar Vegas. Daar wacht een superdeluxe suite in de Trump Tower. Onze auto wordt geparkeerd. Op de 29e etage hebben we suite nummer 28. De lift is zo snel dat je je maag voelt als ie stopt. Het overtreft onze stoutste verwachtingen. De suite is enorm; compleet ingerichte keuken, lekkere bank en sofa, super grootte HD tv, bureau, heerlijk bed (als je 1 keer ligt ben je weg) een badkamer met luxe douche, toilet met telefoon, en een jacuzzi. In de kast hangen 2 heerlijk zachte badjassen klaar.

Hier wordt je omringt met luxe en voel je je heel erg rijk en bevoorrecht. Wij waarderen deze luxe heel erg. Nu naar het zwembad op de 16e etage. even zwemmen en dan lounchen  met een drankje. het is zo’n 40 graden en het waait heel erg. Alles waait gewoon weg, ja ook je slippers.

‘s Avonds gaan we uit in Vegas. Eerst eten bij de Italiaan op de Strip. Heerlijke pasta en Gnocci met spinazie. Het lekkerste tot dan toe. Daarna kijken we onze ogen uit bij alle hotels, annex casino’s, annex winkelcentra. ja, echt alles loopt hier in elkaar over. Hetzelfde geldt voor de mensen; op slippers en in korte broek tot en met gala outfit.

In Ceasars Palace gaan we gokken. We zitten aan de roulette en hebben ieder honderd dollar om te vergokken. Helaas is kobie al snel haar geld kwijt, maar ik heb een lucky evening en win 235 dollar. Per saldo nog een winst van 135 dollar, dat doen maar erg weinig gokkers ons na. het is laat en we gaan slapen in ons vorstelijke bed.

[Show as slideshow]

Vandaag extra vroeg opgestaan voor een lange trail in Zion. Ochtendritueel en op naar het ontbijt. Het onbijt is erg lekker.

We stappen ditect op de bus die ons naar het punt brengt van een leuke wandelroute. De route gaat langs diverse poelen, hoog, midden en laag.  Een erg leuke route maar we zijn al na een uur aan het einde van de lus. Daarom besluiten we direct de volgende wandeling er achteraan te doen.

Deze is een stuk zwaarder. Over een zandpad gaan we omhoog. We komen bij een punt waarop het pad weliswaar van beton wordt maar wel erg smal is en het ravijn diep is. Kobie wil niet verder.

Omdat we denken dat we dicht bij de top zijn ga ik wel verder en Kobie blijft op me wachten. Het blijkt veel verder en hoger te gaan dan ik/wij hadden gedacht. we waren slechts op een derde.

Het stikt hier van de grondeekhoorns. Knabbel en babbel zijn erg brutaal en schuwen geen mensen. Maar pas op ze bijten wel.

Na een uur in rap tempo maar wel met rustpauzes omhoog te zijn gelopen ben ik eindelijk op de top. Alhoewel, de route gaat verder over een richel met een ketting langs de rotswand. Dit vind ik ook wel eng. Vooral omdat je elkaar ook nog eens moet passeren onderweg. De top noemen ze hier “Angels Landing” en ja het is erg dicht bij de engelen; in elke betekenis.

Na dit avontuur daal ik weer snel af naar Kobie. Na 1,5 uur zie ik haar om de bocht in de schaduw tegen de rots zitten. Kobie is veel hoger gegaan dan waar ik haar had achtergelaten. We zijn erg blij elkaar weer te zien. Beide hebben we onze grenzen weer verlegd. Water en zoute chips zijn op zo’n moment een delicatesse.

We dalen snel af en gaan terug naar de bus, die ons naar het hotel brengt. We hadden die ochtend al uitgecheckt en gaan illegaal bij het zwembad douchen, zwemmen en uitrusten voor het vervolg van onze trip naar Kanab.

Na een uurtje stappen in de auto en rijden via een scenic route en een narrow tunnel naar Kanab. Ook wel klein hollywood genoemd. Vroeger werden hier allemaal western films opgenomen. Het hotel waar we overnachten, the Parry Lodge, hangt vol met allemaal foto’s van filmsterren. Het lijkt een beetje op Fawlty Towers en ja hoor, John Cleese heet ons welkom. Alle kamers hebben de naam van een filmster en het prachtige zwembad is betaald door John Wayne.

‘s Avonds eten we aan de overkant van de straat in een echte cowboy tent. Het hangt vol met geweren en pistolen zoals winchesters en colts en de bediening draat een holster. We nemen beide iets met rijst en het is boven verwachting echt heel erg lekker.

Om 8 uur starte ook een gratis film in The Old Barn, een oude schuur die vroeger is gebruikt voor filmscenes die nu wordt gebruikt als bioscoop. Het is een zwart-wit western uit 1917, dus die slaan we vandaag maar even over.

[Show as slideshow]

Snel weg gegaan uit het bruisende Cedar City, na even de tank weer volgegooid te hebben.

We reizen over saaie wegen naar Springdale. De temperatuur is hier weer over de 100 graden Farenheit dat is bijna 40 graden celsius. Hiervoor was de temperatuur ongeveer 22 graden celsius.

Die overgang zorgt voor een dikke dip. We zijn toe om even te luieren bij een zwembad. We vinden een leukhotel met zwembad. We moeten wachten op de kamer en daarom gaan we direct zwemmen en slapen by the pool.

Daarna gaan we met de bus de route even rijden door de canyon van Zion. Aan het einde stappen we uit en lopen de trail tot het einde. Deze stopt bij een rivier die je ook nog verder kunt doorwaden. dat doen we deze keer  niet.

Het is tijd voor een lekkere maaltijd. We nemen de bus terug en gaan terug naar het hotel. even opfrissen en dan op naar the spotted dog. het restaurant aan de overkant van de straat. Het eten is heerlijk; tilapia filet (kobie) en forel (wietze) met lekkere wilde rijst en groente.

[Show as slideshow]

Vandaag is het de 4th of juli. Independence day en de geboorte van de USA. Het zal wel een fantastisch gebeuren worden en daarom gaan we naar een stadje dat bekend staat als Festival City: Cedar City.

Kobie rijdt en het duurt maar even en daar staan we. Aangehouden voor speeding.

Gelukkig zijn de sherifs in dit gebied erg aardig en kunnen we doorrijden.

Ook dit is weer een fantastische rit. We rijden door gebergte op zo’n 3500 a 3000 meter hoogte. Langs een prachtig meer, Lake Panguitch geheten op naar Cedar Breaks National Monument.

Ook hier maken we een prachtige wandeling langs de rand van het ravijn. Het is hier erg groen dankzij de Red Cedars, en vol met mooie kleuren dankzij de bloemen langs het ravijn en in de weiden.

Het laatste stukje van de wandeling is over een uitloper met aan weerszjden diepe kloven. Ook weer prachtig. ja helemaal tot het puntje.

Hierna gaan we naar Cedar City, waar lekker eten en bier en wijn op ons wacht, of toch niet.

Het is qua grootte een redelijk stadje met Universiteit, een hoofdstraat en een plein in het midden. We vinden weer een prima hotel tegen een goede prijs.  Even rusten we uit en dan gaan we op zoek naar een restaurant.

Bijna alles is dicht en er is helemaal geen bal te doen. ‘s Ochtends was er een optocht, ‘s middags een feeste met opblaaspringdingen voor de kids en ‘s avonds om 10 uur zal er een vuurwerk zijn. En dat in The Festival City of Utah.

Oh ja, Utah. Utah is de staat gesticht door Mormonen en daarom mogen er geen spirits (drank) worden geserveerd in de resaurants. Dus eten we voor de 1e keer een dikke steak met een cola in de zeldzame tent die open is.

Gelukkig hebben we nog rose en bier op onze kamer en bouwen we ons eigen feestje ter ere van The 4th of juli.

[Show as slideshow]

Helaas moeten we vandaag ons “houten hutje” verlaten, want voor vannacht zijn ze volgeboekt. Een heerlijk adres en leuke beheerders. Oom van beheerster verteld ons graag van zijn hele familie (iedereen woont in Tropic) en wat voor beroep ze uitoefenen, van schoolmeester, tot wildbeheerder en loodgieter.

Onderweg zien we toch onze eerste poema.

Op aanraden van die oom bezoeken we op het heetst van de dag het Bryce Canyon Wildlife Museum. (www.brycecanyonwildlifemuseum.com Ja, dat hadden we beloofd) Dit is van een Nederlander Robert Driedonks, die als jongen naar Amerika is gekomen en zijn droom om en eigen museum te hebben heeft waargemaakt. Het is echt unbelievable, wat een prachtige collectie wilde dieren, vlinders etc .

Op naar de canyon.
Het is geen probleem om Bryce Canyon met de eigen auto te bezichtigen en we stoppen bij de diverse uitkijkpunten. Wietze maakt heel veel foto’s; ik ben wat ongeduldig en wil graag een trail lopen. Natuurlijk is er genoeg tijd. Na wat zoeken hebben we het juiste spoor te pakken, de Queen Elisabeth trail en de Navajo trail. De eerste is redelijk vlak de tweede (die erachteraan komt en ons weer terugbrengt naar de auto) is veel stijler.

Wietze moet zo af en toe dienen als buffer tussen mij en de afgrond, want ik blijf een angsthaas in de bergen. Het onweert ook dus best een beetje eng. Maar het is echt prachtig!!!!!!!!! Heel anders om door de canyon te lopen dan er van bovenaf in te kijken.

Wat kan en mens blij zijn met een beetje bewolking. We weten niet hoe we anders die 2 uren door deze canyon hadden volgehouden.

Op de terugweg zien we een rodeo.  Daar wil ik (wietze) bij zijn. Kobie gaat nog even naar het hotel en zet mij vast af. Dit is leuk om te zien en om te fotograferen. 3 van de 5 cowboys die een paard besteigen belanden in het stof en kreupelen terug naar het hek.

De bullride is ook erg spektaculair. Het vangen van de kalveren en de race om de tonnen heen wat minder.

‘s Avonds uit eten in een cowboy restaurant; schenken ze geen wijn! Good food, No sfeer and No spirits.

[Show as slideshow]

Als we opstaan is het zwaar bewolkt en regent het. Balen zeg. We wilen naar de canyon voor de mooie lichtinval en daarna zwemmen in lake Powell.
Snel denken en besluiten nemen want we zouden hier 2 nachten blijven. Gelukkig hebben we maar 1 nacht geboekt. We eten een broodje, pakken onze spullen, laden de auto en checken uit.

Ik twijfel of we wel goede foto’s kunnen maken met dit weer en zeg dat ook tegen de mevrouw waar we de excurie hebben geboekt. Zij verzekert me dat het echt de moeite ward zal zijn. Ik geloof het niet echt maar ga toch met een gehuurd statief mee.

We rijden met pickups naar Antelope Canyon. Onze Navajo chauffeuse scheurt iedereen voorbij zodat we als eerste ter plekke zijn. We gaan als eerste naar binnen.

Het is echt prachtig, wat een licht, vormen en kleuren. What can i say; see for yourself.

We hebben echt geluk met onze gids. Ze wijst ons op mooie fotografische plekken in de canyon en vraagt zelfs mensen uit mijn beeld te gaan. Helemaal top

Terug drinken we koffie om deze fantastische ervaring weer even te late bezinken. Hierna gaan we even winkelen; kleren en eten voor de rest van de dag. Het is weer tijd voor gezonde dingen.

Ondertussen is de lucht enigszins opengetrokken en rijden we naar Lake Powell voor een picknik en om te zonnebaden. We zitten aan het water op een handdoekje tussen allemaal giganische campers met een trailer erachter voor de grote speedboot. Is toch wel een vreemd contrast. het is te warm en dus gaan we snel terug (af en toe de stekels uit de voeten halend) naar de koelte van de airco in onze auto.

Onderweg naar Bryce Canyon zien we weer zoveel verschillende landschappen. We stijgen tot behoorlijke hoogte, het weer slaat om en we rijden in de regen en zien het onweer voor ons. Over de berg is het weer al een stukje beter en zien we de wereld helemaal groen worden. Wat een verschil met het gortdroge Kayenta.

Kobie heeft een neus voor de beste slaapplaatsen en we belanden in een houten cabin in de “Canyon Inn” in het plaatsje Tropic.

[Show as slideshow]

De laatste blik op Grand Canyon. We hebben het natuurlijk gezien, vanaf de rand en vanuit de lucht, maar het lijkt haast oneerbiedig om deze overweldigende canyon te verlaten zonder een laatste blik. Ons doel vandaag is Monument Valley in de buurt van Kayeta. Een stukkie rijden, zo’n 260 miles.
Het is leuk om weer naar een nieuw gebied te rijden. We passeren weer diverse trailerparks, veelal een troep en armoedig, niet leuk om te zien. Het landschap verandert al snel. Moeilijk te omschrijven “bulten in verschillende afmetingen en kleuren”.
Aankomst in Kayenta is een teleurstelling, wat huisjes en Mac Donald etc. en arm, triest ook. We rijden door naar Monument Valley. De rotsformaties zijn schitterend, maar er hangt geen prettige sfeer. Het waait hard, rood zand waait op, veel Navajo indians op de weg, ruig volk. Het lijkt allemaal een beetje uitgestorven, triest.
We besluiten door te rijden naar Page/Lake Powell voor de overnachting. Lake Powell aan het begin van de avond is prachtig. Rode rotsen en een blauw meer. Helaas is de zon snel weg. Weer veel indrukken deze dag. We boeken alvast voor morgenochtend een excursie naar Antilope Canyon. Ben benieuwd!

[Show as slideshow]

Weer bijzonder vroeg wakker en op tijd naar het ontbijt. We hebben gisteren zoveel gezien; wat doen we vandaag?

Een vlucht met een helicopter natuurlijk, en we willen ook de IMax film over de Grand Canyon zien.

Tickets gekocht en om 10:15 gaan we vliegen, spannend.

Het vliegen is erg spectaculair, minder heftig dan verwacht, maar de indruk vanuit de kloof is nog veel groter dan ik had verwacht. Het gevoel dat de natuur zoveel groter is dan de mens ……. de grootsheid ……..   de schoonheid ………   de kleuren ……..  de vormen ………….. Dit moet je meemaken. Op mij en op Kobie heeft dit een onvergetelijke indruk gemaakt.

Vanmiddag de IMax movie gezien van de Colarado rivier en die zorgde voor meer kriebels in de buik dan het vliegen in werkelijkheid.  Daarna zijn we in de natuur gaan zitten en hebben we herten gezien en prachtige vogels. Helaas geen poema.

Heerlijk gegeten bij Yippie A Yee, het Steakhouse even verderop. Gegrilde zalm met gepofte aardappel, broccoli en sla. Voor het eerst even geen vette troep.

Groeten uit de VS

[Show as slideshow]

Na eindelijk een goed nacht slapen zijn we lekker vroeg wakker. Na het opsta ritueel gaan we naar het enorme ontbijt. Ik heb zelfs mijn eerste wafel gemaakt.

Kobie (van de catering) ziet dat iedereen met volgeladen borden wegloopt en regelt direct onze lunch; Muffins en puddinkjes. We gaan vandaag naar de Grand canyon.

De weg er naar toe is weer erg relaxed. Onderweg zien we afgebrande stukken bos. Dat is hier heel normaal.

We zijn al om 11 uur in ons hotel maar kunnen nog niet inchecken en daarom gaan we na een echte lunch  naar de South Rim van de Grand Canyon.

De 1e aanblik is meteen overweldigend. Alles beweegt……………….. Dit is zo surrealistisch ……. Mijn hersenen gaan als een gek tekeer om deze informatie te verwerken………..

We leggen die middag direct de meest uitgebreideroute met debus af. je kunt op- en afstappen wanneer je wilt. we lopen veeltussen de stops.

Aan het eind van de dag nemen we een pizza (7 dollar voor 14 inch)  mee naar de hotelkamer en vallen uitgeput in slaap. Wat een indrukken.

[Show as slideshow]